Ik kan er niet om lachen

Ik kan niet lachen om die video’s van militairen en politieagenten die mensen afranselen die het toch durven de straat op te gaan.
Gisteren was er een hilarische uit Trinidad & Tobago waar de politie twee jongens oppikte die tijdens de curfew “fuck the police” hadden gegild in een filmpje; ze moesten van de politie als straf voor de camera hun verontschuldigingen aanbieden voor hun “unruly behavior” en mensen aansporen binnen te blijven want “Covid-19 is a very dangerous virus”. Hilarisch hoe ze daar hun versje stonden op te drammen, sip, met spijt in hun ogen en hun handen achter hun rug geboeid.

Ik vond het maar een paar secondes grappig. Totdat ik het herkende. Het was hetzelfde beeld dat ik ken uit de 80-er jaren toen mensen al hun privé vrijheden waren ontnomen door machtwellustige soldaten.

Ik had het er vandaag over met Kodjo Koemabala bij Mart Radio.

Don’t get me wrong. We moeten social distancen; we moeten binnenblijven; we moeten de curve flattenen. Alleen zo zullen we Corona verslaan.

Maar het  stoort me dat de situatie waarin we nu zijn beland wordt misbruikt om democratische rechten te eroderen … door dezelfde overheden die er niet voor hebben gezorgd dat de economische voorwaarden er zijn, die nodig zijn om te kunnen social distancen en binnen te blijven.

Die hun economie niet zodanig hebben kunnen ontwikkelen dat meer mensen genoeg geld verdienen om in een huis te wonen, dat groot genoeg is om er de hele dag in te kunnen zijn. En geld opzij hebben zitten om extra inkopen te doen waardoor ze zich wekenlang kunnen opsluiten.

Die hun economie niet zodanig sterk hebben kunnen maken dat er sociale vangnetten aanwezig zijn waar mensen op kunnen terugvallen die dat grote huis en die spaarcenten niet hebben.
Dat zijn die overheden die mensen nu laten aftakelen omdat ze toch de straat opgaan, tegen alle advies in.

Weet je wat ik eerlijk gezegd hoop? Dat de huidige staatsvormen gaan verdwijnen. Want die falen.

Die achterhaalde staatsvormen en zuilvormende marktrealiteiten die hebben ervoor gezorgd dat het grootste deel van de rijkdom op aarde in de handen is van een hele kleine groep mensen die nu in hun enorme kastelen zitten met genoeg geld op hun bankrekeningen hebben om nooit meer te hoeven werken. Die mogen op hun gat.

Jij en ik moeten werken. Voor veel mensen is thuisblijven geen optie: de postbode die gisteren bij me aanbelde om te waarschuwen dat ik mijn sleutel in de deur had laten hangen en die er net weer was om een pakketje door mijn deur te schuiven. Die vakkenvuller die voor iets meer dan een tientje per uur domme vragen moet gaan aanhoren van mensen die geen anderhalve meter afstand houden.

Die krijgt het nu dus te verduren. Die krijgt nu te horen dat hij straks misschien geen televisie meer mag importeren die groter is dan 50inch; en geen vaatafwasmachine.

En als je denkt dat Suriname het enige en laatste land is waar dit zal gebeuren, dan verdien je dat het met je gebeurt wanneer het bij je aanklopt.
In Hongarije is er een nieuwe wet aangenomen die de president volledige macht geeft; President Orban hoeft dus geen toestemming meer te vragen van het parlement om een state of emergency af te kondigen ivm Corona. Een regelrecht precedent, want wie zegt dat hij het niet zal misbruiken na Corona? Europa overweegt om als maatregel tegen Corona gezichtsherkenning op straat toe te staan; een inbreuk op privacy wetten.

En wat doen wij? We lachen om die video’s van zwepende militairen, want het is grappig en het gebeurt ons toch niet. Maar houden we onze leiders in de gaten? Niet vergeten dat Trump Amerika met Pasen weer open wilde hebben, want “de oplossing moet niet erger zijn dan het probleem.” Stemmen we in de toekomst daar weer op? Moeten alle huidige staatsvormen niet op de schop?

Ja, er moeten nu drastische maatregelen worden genomen, maar gaan we post Corona terug naar waar we vooraf waren? Of eisen we nu al beter voor onszelf? Van onze leiders?
#geentijdvoorconspiracies