Die ene keer toen Mandela me zag

Ik was in St. Lucia, waar ik verslag moest doen van de jaarlijkse staatshoofden summit van de Caribbean Community. Nelson Mandela was er ook.

Hij had van die enorme witte bodyguards mee. Reusachtige koelkastgasten! Net klonen van elkaar; allemaal met kortgeknipt blond haar, met dezelfde grijze pakken strak om hun gespierde lijven gespannen. Blauwe ogen die boos alles in de gaten hielden.

Aan de journalisten was gevraagd dat we niet flitsten wanneer we foto’s van Mandela maakten. Hij kon slecht tegen dat felle licht. En natuurlijk had ik die briefing niet bijgewoond waar dit verzoek gedaan was. Idioot!

Hij zou maar één keer in publiek te zien zijn, op een plein in het hart van de hoofdstad, waar duizenden mensen naartoe waren gestroomd om hem te zien. Ik was er ook bij. Het was zo’n evenement dat je maar één keer in je leven meemaakt, dus ik maakte tientallen foto’s van de Afrikaanse vrijheidsstrijder die net vrijgekomen was. Met flits.

Stond ik daar één van de meest iconische zwarte mannen van de afgelopen eeuw te verblinden. Ik stond te flitsen in het gezicht van één van de meest iconische mannen die net, na 27 jaar uit een gat omhoog was gekropen. Ik zag hem squinten. Mandela zag mij! Maar ik was gewoon die grote clueless dodo die hem verblindde.

En die ene bodyguard ging boos naar me kijken. Woordeloos, maar z’n ogen zeiden “stop that shit”. Ik verstond de taal die z’n ogen spraken, maar ik wist niet welke shit ik moest stoppen en waarom.

Dus ik keerde me naar een collega-journalist en vroeg geïrriteerd “why is that dude watching me like that?” Hij antwoordde “probably because you’re not supposed to be taking pictures of Mandela with your flash on, you dumbass. Stop that shit. Look at him; he will fuck you up.”

Ik schroefde toen de flitser van mijn camera af en wierp de bodyguard een “sorry” glimlach toe. Het boeide hem niet. Zijn blauwe ogen bleven boos terugkijken.

Ik heb ze nog steeds, die foto’s waarvoor ik bijna ben upgefucked. Ik kwam net één tegen tussen mijn ouwemannenzooi.

Maar ik had ze bijna niet.

Mijn mati Wesley vertelde me een paar jaar geleden dat ik ze enige tijd niet had, omdat hij ook had staan schieten, maar met een camera zonder film. Hij pakte toen mijn filmrol, liet hem ontwikkelen, maakte kopieën voor zichzelf en gaf me mijn negatieven terug. Ik was dat vergeten.

Dus ik ben ook nog bijna upgefucked geworden voor foto’s die ik niet in mijn bezit zou krijgen. Figures.